Nazywam się H.I. McDunnough.
Mówcie mi Hi.
Po raz pierwszy spotkałem Ed w kiciu w Tempe, w Arizonie.
- Pamiętaj o profilu, Ed! - W prawo!
Dzień, którego nigdy nie zapomnę.
Zwrot w prawo!
To imię nie pasuje do takiej piękności jak ty.
To skrót od Edwina. Zwrot w prawo!
Jesteś kwiatkiem. Małym pustynnym kwiatkiem.
Daj mi znać, jak wyszły.
Więzienne życie jest bardzo ułożone, bardziej niż większość by chciała.
Ale wśród ludzi istnieje duch braterstwa,
jaki spotyka się jedynie w boju
albo w klubie koszykówki tuż przed meczem ligowym.
W celu samodoskonalenia musieliśmy rozmawiać z psychologiem,
który próbował pomóc nam zrozumieć, dlaczego byliśmy, jacy byliśmy.
Pancho marzył o gorącej bułce z masłem.
Dlaczego używacie słowa "uwięziony"?
- Co? - Dlaczego czujecie się "uwięzieni"
w ludzkim ciele?
Cóż, czasami miewam silne bóle menstruacyjne.
- Nauczyło cię to czegoś, Hi? - Tak. Może pan na to liczyć.
- Nie okłamywałbyś nas, co, Hi? - Nie, proszę pani, nie.
A więc dobrze.
Starałem się wyjść na prostą,
ale ten sukinsyn Reagan w Białym Domu mi tego nie ułatwiał.
Sam nie wiem. Mówią, że to przyzwoity gość.
Więc... może to jego doradcy są powaleni.
Zwrot w prawo.
Co się stało, Ed?
- Mój przyszły mnie rzucił. - Podobno jej narzeczony uciekł
ze studentką kosmetyki, która wiedziała, jak użyć swych kobiecych wdzięków.
- Sukinsyn. - Pamiętaj o jego rozmowie telefonicznej, Ed!
Powiedz mu, że jest idiotą, Ed.
Powiedz mu, że tak powiedziałem, ja - H.l. McDunnough.
Jak chce o tym pogadać, wie, gdzie mnie szukać.
Zakład poprawczy dla mężczyzn o zaostrzonym rygorze,
numer 31 State Farm Road, Tempe, Arizona. Będę czekał!
Będę czekał.
Nie mogę powiedzieć, że byłem zadowolony z powrotu do kicia,
ale znajome widoki, dźwięki i twarze upodobniły to do powrotu do domu.
Większość mężczyzn w waszym wieku żeni się i zakłada rodziny.
- Cóż, prawdę mówiąc... - Więzienie nie byłoby dla nich zastępstwem.
Czy ktoś pokusi się o komentarz?
Czasami kariera jest ważniejsza od rodziny.
Praca sprawiała nam przyjemność.
Próbowałem zrozumieć, co doktor Schwartz miał na myśli,
ale w więzieniu trudno jest myśleć.
A jak zabrakło mięsa, jedliśmy drób.
A jak zabrakło drobiu, jedliśmy raki.
A jak nie mogliśmy znaleźć więcej raków, jedliśmy piach.
- Co jedliście? - Jedliśmy piach.
- Jedliście piach? - Zgadza się.
Hi, odsiedziałeś swoje 20 miesięcy.
A ponieważ nie użyłeś nigdy amunicji, musimy wypuścić cię na wolność.
- Drzwi stoją otworem. - Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
- Doceniamy to, Hi. - Krzywdzisz jednak samego siebie
- tym niesfornym zachowaniem. - Wiem, proszę pana.
No dobrze.
Nie wiem, czy według was kara więzienia
to kwestia rehabilitacji, czy zemsty,
ale zacząłem myśleć, że zemsta to jedyny sensowny argument.
Odsłoń tatuaż!
- W prawo! - Pamiętaj o odciskach palców, Ed.
Słyszałaś, że wóz policyjny zderzył się z betoniarką, Ed?
Uciekło dwunastu groźnych przestępców.
Słyszałam.
- Masz nowego chłopaka? - Nie, Hi, nie mam.
Nie martw się, zapłaciłem za niego.
Mówi się, że rozłąka wzmaga uczucia.
To może być akurat prawda.
Opuściłeś kawałek.
Moje myśli zwracały się coraz częściej ku Ed
i w końcu poczułem ból uwięzienia.
Mama wrzucała żywe raki do garnka z wrzącąwodą.
Aż pewnego dnia postanowiłem przyrządzić raki sam.
Widzisz, wrzuciłem raka do garnka bez wody.
Było zupełnie tak jak przy robieniu prażonej kukurydzy.
Tak, ciupa to samotne miejsce po wieczornym zgaszeniu światła,
kiedy ostatni z więźniów zostanie utulony do snu przez dobrąwróżkę.
Ale nie mogłem pozbyć się myśli, że czekała mnie światlejsza przyszłość.
Przyszłość odległa o jakieś osiem do czternastu miesięcy.
Na takich jak ty jest określenie, Hi.
- To określenie to "recydywa". - Recydywista!
- Nie brzmi ładnie, co, Hi? - Nie, proszę pana. To głupie określenie.
- Ale ono się już do mnie nie odnosi. - Mówisz tylko to, co chcemy usłyszeć?
- Nie, proszę pana, nie ma mowy. - Bo my chcemy usłyszeć prawdę.
Cóż, więc chyba mówię to, co chcecie usłyszeć.
- Czy nie prosiliśmy, abyś tego nie robił? - Tak jest, proszę pana.
No dobrze.
W prawo!
Wchodzę tu na kolanach, Ed, oświadcza ci się wolny człowiek.
Sie masz, Curt.
- Nadszedł dzień ślubu. - Nie zapomnij bukietu, Ed!
- Tak. - Pewnie, że tak.
No dobrze.
Tato Ed pożyczył nam na przyczepę na przedmieściach Tempe,
a ja dostałem pracę przy wierceniu dziur w metalowych płytach.
Pracowaliśmy z medykami dla stanowego zarządu autostrad.
Nie praktykowaliśmy oczywiście. Ja i Bill patrolujemy ulicę...
- Bill Roberts? - Nie, nie ten sukinsyn. Bill Parker.
Podchodzimy do wraku
i widzimy, że na jezdni leży jakiś kulisty przedmiot.
l to nie jest część samochodu.
W większości ta praca była jak więzienie,
tyle że pod koniec dnia czekała na mnie Ed, a na koniec tygodnia czek.
Rząd ucina lwią część, co?
To były szczęśliwe czasy, błogie chwile.
Ed uważała, że poczęcie potomka było kolejnym logicznym krokiem.
Myślała tylko o tym.
Według niej, jak na nas dwoje mieliśmy zbyt dużo miłości i piękna.
Dziecko mogłoby nam mieć kiedyś za złe, że straciliśmy tyle czasu.
To było piękne.
Więc pracowaliśmy nad tym w dni, które miały być najbardziej płodne.
Oraz w większość pozostałych dni, tak dla pewności.
Ed cieszyła się, że skończyłem z przeszłością i że założymy rodzinę.
I wtedy doszło do tragedii.
Hi... Jestem niepłodna!
Z początku w to nie wierzyłem.
Ta kobieta z wyglądu płodna jak dolina Tennessee nie może mieć dzieci?
Ale lekarz wyjaśnił, że jej wnętrze było jak jałowa skała,
na której moje nasienie nie znajduje zaczepienia.
Ed była niepocieszona.
Próbowaliśmy adopcji.
To prawda, że Hi nie ma różanej przeszłości.
Ale Ed jest odznaczonym dwukrotnie stróżem porządku, więc to się wyrównuje.
KARANY
Ale natura i uprzedzenia innych spiskowały przeciwko nam.
Nasza wzajemna miłość była silniejsza niż kiedykolwiek.
Ale miałem przeczucie... że beztroskie dni nie wrócą.
Iskra nadziei zniknęła z naszego życia.
Ed straciła zainteresowanie tak pracą, jak i domem.
Wkrótce potem złożyła rezygnację.
Nawet moja praca wydawała się być jałowa i gorzka jak gorący wiatr prerii.
Więc Bill idzie sobie w dół ulicy... No wiesz, Bill Parker.
W jednej ręce trzyma kanapkę, a w drugiej pieprzoną głowę!
Przyłapałem się nawet na odwiedzaniu sklepów,
które nie były po drodze do domu.
Aż pewnego dnia stan obiegła największa wiadomość od czasu zbudowania zapory.
Narodziny pięcioraczków Arizony.
"Pięcioraczki Arizony", bo urodziły się kobiecie o nazwisku Florence Arizona.
Jak zapewne zgadliście, Florence Arizona jest żoną Nathana Arizony.
A Nathan Arizona... Cóż, kurczę,
wiecie, kim on jest.
Więc odwiedźcie Surową Arizonę,
gdzie znajdziecie najlepszy wybór elementów instalacyjnych i armatury
do łazienek, sypialni i buduarów.
A jak znajdziecie gdzieś niższe ceny, to nie nazywam się Nathan Arizona!
Właściciel największej sieci sklepów z meblami z surowego drewna
oraz armatury łazienkowej na całym południowym zachodzie.
Tak, Florence brała lekarstwa na bezpłodność i w końcu im się udało.
PlĘClORACZKl ARlZONY lDĄ DO DOMU
Więc niech ci bez winy rzucą pierwszy kamień.
To niesprawiedliwe, że ktoś może mieć tak wiele,
podczas gdy inni nie mają nic.
Patrząc wstecz, to chyba nie był najbłyskotliwszy z pomysłów.
Ale tamtego dnia plan Ed wydawał się być rozwiązaniem naszych problemów
i odpowiedzią na nasze modlitwy.
800 rozkładanych stołów i żadnego krzesła?
Nie możesz sprzedawać stołów bez krzeseł.
Z krzesłami masz komplet, a bez krzeseł głupka sprzedawcę!
Moja żona ma więcej rozumu.
DOM PAŃSTWA ARlZONÓW
Miles, wziąłem parę dni wolnego, żeby pobyć z dzieciakami,
a wszystko wali się na łeb, na szyję! Nie może tak być!
ŚRODA, 12 KWlETNlA
Gdyby babcia miała wąsy, to by dziadkiem była. Mam dosyć twoich wymówek, Miles!
Jest teraz... 8.45 wieczorem.
Dokładnie za 12 godzin będę w sklepie, żeby skopać komuś tyłek!
Albo nie nazywam się Nathan Arizona!
To chyba Larry.
Nie, nie, nie, nie.
Cicho, cicho, cicho.
Cicho, cicho.
Już dobrze, w porządku.
Cicho, cicho, cicho.
Tak jest. Dobrze.
Masz tu grzechotkę. Grzechotka.
W porządku? Dobrze.
Nie, nie. Cicho, cicho.
Chodź tutaj.
DR SPOCK - NlEMOWLĘTA l DZlECl
Proszę, wracaj tu.
ldź sprawdzić, czy nic im nie jest. Wydają się być niespokojne.
- Co się stało? - Przykro mi, skarbie. Nie udało mi się.
- Jak to, nie udało ci się? - No cóż, one...
Zaczęły płakać, nie wiedziałem, co robić. Przeraziło mnie to, skarbie. Wpuść mnie.
- Pewnie, że płakały. Dzieci płaczą. - No cóż, wiem to.
- No już, skarbie. Wracajmy do domu. - Wracaj tam i przynieś mi dziecko.
Ja muszę mieć dziecko, Hi. Oni mają ich aż nadto.
- Skarbie, ja... - Nie wracaj tu bez dziecka!
Christian Dior, akurat!
- Ludzie płacą za to pieniądze? - Tak, kochanie.
- Jak dzieci? - W porządku, kochanie.
- Którego wziąłeś? - Nie wiem. Chyba Nathana Juniora.
- Daj mi go. - Tu masz instrukcje.
NlEMOWLĘTA l DZlECl
Jest śliczny.
Tak, jest cholernie ładny. Wybrałem chyba najlepszego.
Założę się, że wszystkie były śliczne. Wszystkie niemowlęta są śliczne.
- Ten jest cholernie ładny. - Nie przeklinaj przy nim.
- Jest ładny. To chyba Nathan Junior. - To, co robimy, jest słuszne, co, Hi?
- Oni mieli ich za dużo. - Cóż, skarbie,
przerabialiśmy już to. Słuszność jest pojęciem względnym.
- Nie zadowolisz wszystkich. - Czy jego mama nie będzie zrozpaczona?
Oczywiście, że będzie, skarbie, ale jej przejdzie.
Ma jeszcze cztery maluchy prawie tak ładne jak ten.
To jak kradzież ze sklepu.
Kocham go tak bardzo!
- Wiem, skarbie. - Kocham go tak bardzo!
Wiem, że go kochasz.
Gotowe. Wchodźcie!
To twój dom, Nathanie Juniorze! Rozejrzyj się dobrze, stary.
- Nie tak głośno. - Cholera, przepraszam.
- Nie przeklinaj w jego obecności. - On nie wie, co to przekleństwa.
- Dopilnuj, aby się nie dowiedział. - Ja też chcę go potrzymać.
- Bądź ostrożny. - Nic mu nie będzie.
Chodź tutaj, młody Nathanie Juniorze. Oprowadzę cię po domu.
Spójrz na to, młody sportsmenie.
To jest kuchnia, gdzie mama i tato jedzą posiłki.
To jest telewizor. Do dwóch godzin dziennie, programy edukacyjne albo piłka nożna,
abyś nie stracił uznania dla wartościowszych rzeczy.
A to jest otomana, gdzie cała rodzina spędza razem czas.
Tak jest. Wiele razy siedzieliśmy tu mówiąc:
"Czyż nie byłoby wspaniale dzielić naszych myśli i uczuć z potomkiem?"
- Mały jest zmęczony, Hi. - Więc posadzę cię tutaj, chłopcze.
Zdejmę buty i dam odpocząć nogom.
To nie do wiary. Mamy własną rodzinę!
Ale z niego łobuz, skarbie. To mały rozbójnik.
Nie, to dobry chłopiec.
Nie jest taki dobry. Można poznać po tym błysku w oku.
- Powinniśmy go chyba położyć spać. - Zaczekaj, skarbie.
- Zróbmy zdjęcie, aby uwiecznić tę chwilę. - Tylko jedno, dobrze?
Wiesz co... Trochę się boję, Hi.
- O czym ty mówisz, skarbie? - No cóż...
Mamy teraz dziecko, Hi. A to wielka odpowiedzialność.
Skarbie, przysuń się trochę i unieś małego.
No wiesz, to nasz pierwszy raz i jestem trochę niespokojna.
Dobrze sobie radzisz, słonko.
- Kocham cię, Hi. - Przygotuj się, skarbie.
- Będziesz mi pomagał, prawda? - W jaki sposób, skarbie?
Będziesz brał udział w wychowaniu dziecka.
- Ciche wieczory z rodziną. - Możesz na to liczyć.
Nasze życie ma być porządne i normalne.
Zaraz błyśnie, skarbie.
- Dobra. - Co tam masz?
Kombi. Wygląda nieźle.
Otwierać! Policja!
- Hi, co się dzieje? - Zostań tu.
- Otwierać! - Nie dam im zabrać małego.
- Otwierać! - Niech tylko spróbują.
Otwierać! Może zgodzimy się na lżejszy wyrok!
- Cześć, stary dzięciole! - Chłopaki!
A niech mnie diabli wezmą!
Dupek!
Skarbie, poznaj Gale'a i Evelle'a Snopesów.
Nie znajdziesz lepszych włamywaczy!
Chłopaki... to moja żona.
- Miło mi. - Pani McDunnough.
- Nie jest za późno na gości, Hi? - No cóż, masz rację, skarbie.
Ale ci chłopcy wyszli właśnie z kicia, musimy im okazać trochę gościnności.
No, no, H.l. Widzę, że nie próżnowałeś.
- Hej, to on czy ona? - To chłopiec.
- Ma chyba jakieś imię, co? - Jak dotąd nazywamy go Juniorem.
- Wołamy na niego Junior. - JR, tak jak w tym serialu?
- A to dobre! - "Witaj w domu, synu".
Gdzie on był?
- W Phoenix. - W Tulsie.
- Był z wizytą u dziadków. - Sąw separacji.
- To muszą być pani rodzice. - Nie, obawiam się, że nie.
Mówiłeś, że twoi starzy nie żyją, H.l.
Chcieliśmy, aby Junior odwiedził ich miejsce spoczynku.
Może siądziecie, chłopaki?
Hi, jest druga nad ranem.
Co tu tak śmierdzi?
Zwykle tak nie śmierdzimy, pani McDunnough.
Wyjaśniałem właśnie pani małżonkowi, że kiedy kopaliśmy tunel,
natrafiliśmy na rurę ściekową. Mieliśmy strasznego pecha.
- Szliśmy nią aż do... - Daliście nogę z więzienia?
Nie, proszę pani. Zwolniliśmy się na własną rękę.
Evelle chce powiedzieć, że ta instytucja nie miała nam nic więcej do zaoferowania.
- Ależ on słodki! - Mały rozbójnik. Nie uważasz, Hi?
Posłuchajcie, nie możecie tu zostać.
- Co takiego? - Nie możecie tu zostać.
Wiem, że jesteście znajomymi męża, ale to teraz porządna rodzina.
Chcę powiedzieć, że mamy tu dziecko.
Kto w tej rodzinie nosi spodnie, co, H.l.?
- Skarbie, ci chłopcy wyszli właśnie... - Nie mów do mnie "skarbie"!
Możecie tu zostać chwilę i pogadać, ale potem ruszacie w drogę.
Krótko cię trzyma, co, H.l.?
Wciąż tu są?
Tak. Zostaną tylko dzień lub dwa, skarbie.
Leje jak z cebra, nie mają dokąd pójść...
To zbiegowie, Hi. Jak chcesz rozpocząć nowe życie z nimi pod nosem?
Skarbie, bądź wyrozumiała.
Wiesz, w krajach arabskich ugoszczono by ich jadłem.
Obiecaj, że nie zostaną długo.
Dzisiejsza noc i jutro, maksimum.
Tej nocy miałem sen.
Zapadłem w sen, myśląc o szczęściu, narodzinach i nowym życiu.
Ale potem byłem nękany przez wizję...
Był straszny.
Samotny motocyklista Apokalipsy.
Człowiek, który miał do swej dyspozycji całą moc piekieł.
MAMA MNlE NlE KOCHAŁA
Zamieniał dzień w noc
i niszczył na swej drodze wszystko.
Był szczególnie srogi w stosunku do istot bezbronnych i delikatnych.
Pozostawiał po sobie spieczoną ziemię,
skażał każdy słodki powiew pustyni, który dotknąłjego czoła.
Nie wiedziałem, skąd przybył ani dlaczego.
Nie wiedziałem, czy był snem, czy zjawą.
Ale obawiałem się, że to ja go uwolniłem.
On był piekłem, które miało się rozpętać,
jak tylko Florence Arizona spostrzeże zniknięcie małego Nathana.
- Wszystko w porządku? - Nic mu nie jest.
Miał tylko zły sen.
Świat jest czasem okrutny dla małych istot.
Moja żona i reszta dzieciaków wyjechała z miasta
do... nie powiem dokąd. Wrócą tu, kiedy rodzina będzie w komplecie.
- Którego chłopca uprowadzono? - Chyba Nathana Juniora.
- Ma pan coś do powiedzenia porywaczom? - Tak. Uważajcie na tyłki!
Chodzą słuchy, że to UFO uprowadziło pańskiego syna.
- Jakiś komentarz? - Nie drukuj tego, synu.
Jak jego mama to przeczyta, straci wszelką nadzieję.
Proszę pana, musimy panu zadać jeszcze parę pytań.
Pamiętajcie, że w Surowej Arizonie biznes jak co dzień.
Jak znajdziecie gdzieś niższe ceny, to nie nazywam się Nathan Arizona!
Podczas naszej rozmowy pan Byrum weźmie pańskie odciski palców.
Proszę rozluźnić rękę. Ja się wszystkim zajmę.
- Co jest? Nie ukradłem własnego dzieciaka! - Ci panowie są z FBl.
Zwariowaliście? Wiem tylko, że obudziły mnie krzyki żony.
Jeżeli przestępca zostawił odciski, chcemy móc je odróżnić od pańskich.
- Oczywiście. Wiedziałem to. - Urodził się pan w rodzinie Dyszących?
- Tak, zmieniłem nazwisko. l co z tego? - Można wiedzieć dlaczego?
Tak. Kupiliby panowie meble w "Surowym Dyszącym"?
- Przejdę do rzeczy... - Czy dziecko miało coś na sobie?
- Nikt w tym domu nie sypia nago! - Ja tu zadaję pytania!
Do listu gończego potrzebny mi rysopis dziecka.
Mamy lepsze przeszkolenie co do takich sytuacji. Co miał na sobie?
Garnitur. A jak myślicie? Był w pidżamce!
- Był w pidżamie. Zadowolony? - Jacyś rozczarowani pracownicy?
Oni wszyscy są rozczarowani. Nie prowadzę przedszkola.
- Robią to, co im każę, albo wynocha! - Więc to mógł być któryś z pracowników?
Bez mojego pozwolenia nie ruszą nawet palcem.
- Jak wyglądała ta pidżama? - Nie wiem. Tak jak pidżama!
Była w jakieś tam ludziki. Zabieraj kopyta z mojego stołu!
- Ron, denerwujesz poszkodowanego! - Zajmiecie się szukaniem chłopca
czy będziecie pić kawę w jedynym domu w tym stanie, gdzie go na pewno nie ma?
Cóż, poza płaszczem nie mamy jeszcze żadnego tropu.
Proszę mi to dać! To płaszcz z wielbłądziej sierści wart 500 dolarów.
Powinien pan chyba najpierw umyć ręce.
A niech to cholera!
Żadnego tropu! Każdy zostawia mikroby i tym podobne. To wasza specjalność.
Tropienie mikrobów pozostawionych przez kryminalistów i inne gówno.
Od tego jesteście, zgadza się?
Żadnego tropu! Macie znaleźć Juniora! Albo tego, kto go zabrał!
On tam gdzieś jest. Jakiś trop do niego prowadzi!
Można go znaleźć, jeżeli się zna różnicę między tropem a dziurąw ziemi!
Wyśmienite płatki, pani McDunnough.
Dlaczego nie karmi pani piersią?
Nie widzę żadnych przeszkód.
- Nie twój interes. - Znienawidzi panią,
jak nie będzie go pani karmić piersią. To przez to wylądowaliśmy w więzieniu.
Tak przynajmniej twierdzi doktor Schwartz.
Chłopaki.
Dzień dobry, Hi.
Hi...
A, tak.
Hej, chłopaki...
Moglibyście się zmyć dziś po południu na parę godzin?
Przychodzą do nas porządni ludzie.
Ed ma na myśli to, że...
ponieważ jesteście poszukiwani,
nikt nie powinien wiedzieć, że tu jesteście. To dla waszego dobra.
- Pewnie, H.l. - Cokolwiek powiesz, Hi.
Szczerze mówiąc, skarbie, ja chyba też dam sobie spokój z tym spotkaniem.
Glen nie będzie miał nic przeciwko. Wychylimy z chłopakami coca-colę lub dwie.
- Pewnie, H.l. - Byłoby nam miło, Hi.
Może to nie był za szczęśliwy pomysł.
Tyle spotkań towarzyskich,
a tak mało czasu.
Gdzie jest ten dzieciak? Gdzie on jest?
- ldź go poszukać, skarbie! - Skończ z tym, Glen!
Mały śpi.
Cholera! Mam nadzieję, że go nie obudziliśmy!
Mogę tylko popatrzeć?
No już, dzieci! Odejdźcie od samochodu pana McDunnough!
Jak ma na imię?
Hi... Hi Junior, do czasu, aż wymyślimy coś lepszego.
Może nazwiesz go Jason? Uwielbiam biblijne imiona.
Mój kolejny chłopiec nazywałby się Jason, Caleb lub Tab.
To aniołek! Aniołek prosto z nieba!
No, słonko, ja rodziłam swoje dzieciaki.
Powiedz, skąd masz tego aniołka? Przyfrunął prosto z nieba?
- No cóż... - Musisz go posłać na uniwersytet.
Daj mi ciastko!
- Chcesz piwo, Glen? - Chorych się pytają, zdrowym dają.
Tak, Glen, to chyba zabawne.
A, byłbym zapomniał. llu Polaczków potrzeba do wykręcenia żarówki?
Nie wiem, Glen. Jednego?
Nie, trzech.
Źle. Zacznę od nowa. Dlaczego do wymiany żarówki potrzeba aż trzech Polaczków?
- Nie wiem, Glen. - Bo są tak strasznie głupi!
Cholera, stary! Co się dzieje? Nie czaisz?
- Nie, Glen, nie czaję. - Cholera, stary.
Dlatego pewnie zwą to "w stronę domu".
- Dlaczego? - Bo czaisz jedynie w drodze do domu.
Ja już jestem w domu, Glen.
Zsiusiał się pan! Zsiusiał się pan!
Pan McDunnough się zsiusiał, tato!
W jaki sposób dostaliście tego dzieciaka tak szybko?
Ja i Dot chcemy adoptować - coś nie tak z moim nasieniem.
Na zdrowe, białe dziecko trzeba czekać pięć lat.
To ja na to: "Co takiego, pięć lat? Co jeszcze macie?"
Mieli dwóch Koreańczyków i czarnego, co urodził się z sercem na zewnątrz.
- Zwariowany świat. - Ktoś powinien sprzedawać bilety.
Pewnie. Ja bym kupił.
Ten Buford to spryciarz. Zna już alfabet. Spójrz na to.
Na ziemię, chłopcze!
Ale wracając do sprawy, skąd macie tego dzieciaka?
Chodzi tu o to, kto kogo zna.
W tym stanie liczy się protekcja.
Ed ma w jednej z agencji znajomą.
Może mogłaby pomóc mi i Dot. Coś nie tak z moim nasieniem.
Jak go nazwiecie?
Ed. Ed Junior.
- Myślałem, że to chłopiec. - Skrót od Edward. Lubimy to imię.
Tak, ładne. Niepotrzebny mi kolejny dzieciak,
ale Dot twierdzi, że te sąjuż za duże, żeby je przytulać.
Byłbym zapomniał...
Nie skalecz się tylko, Mordechaj.
No i szczepionka przeciwko błonicy i tężcowi - di-per-te.
Trzeba im ją podawać co roku, bo inaczej dostaną szczękościsku i kurzej ślepoty.
Potem szczepionka przeciwko odrze, ospie wietrznej i śwince.
Znając życie, to żeby dać przykład, będziecie się musieli sami zaszczepić.
- Kto jest waszym pediatrą? - Nie mamy jeszcze, prawda?
- Tak, chyba jeszcze nie mamy. - Jezu! Musicie go znaleźć od ręki!
- Co będzie, jak mały zachoruje? - W każdym razie musicie go zaszczepić.
Musimy go zaszczepić, skarbie.
- Założyliście mu już konto w banku? - Zrobiliśmy to? Musimy to zrobić.
- Po co to, Dot? - Na aparat nazębny i uniwersytet.
Używaj jodyny, może zaoszczędzisz na aparacie. Na uniwersytecie się nie da.
Riley! Zdejmij pieluchę z głowy! Załóż ją z powrotem siostrze!
Polisę na życie macie już pewnie załatwioną.
Zrobiliśmy już to, skarbie?
Musisz to zrobić, Hi.
- Ed ma ręce pełne roboty przy aniołku. - Tak jest.
Co się stanie z Ed i tym aniołkiem, jak wpadniesz pod ciężarówkę?
Tak, skarbie. Co będzie, jak cię ktoś przejedzie?
Albo jak cię porwie trąba powietrzna?
Byłbym zapomniał. Słyszałeś o facecie polskiego pochodzenia?
Wchodzi do baru z kupą gówna w ręce
i mówi: "Spójrzcie, w co omal nie wdepnąłem!"
- Tak, to dobre. - Pewnie, że tak! Co się z tobą dzieje?
Nie wiem. Może to...
żona, dzieciaki, rodzina. To znaczy...
Ty jesteś zadowolony z życia, Glen?
Nie czujesz nigdy... że się dusisz?
Jakby coś cię przygniatało do ziemi?
Tak, znam to uczucie.
Mówiłem Dot, żeby zrzuciła trochę ciała, ale mnie nie słucha.
Nie, stary, wiem, o czym mówisz. Masz teraz różne obowiązki.
Jesteś żonaty, masz dziecko, całe twoje życie jest ułożone...
- A gdzie ekscytacja? - Tak, Glen, to chyba to.
To jest choroba, ale jest na nią lekarstwo.
Tak?
Dr Glen jest tu, aby ci powiedzieć, że możesz się uzdrowić.
- Co mam zrobić? - Poszerzyć swoje horyzonty myślowe.
Gdybym cię tak zapytał: "Co sądzisz o Dot?"
Cóż, masz wspaniałą kobietę.
Dobra, może ona na to nie wygląda, ale prawdziwa z niej kotka.
- Doprawdy? - T-Y-G-R-Y-S-l-C-A.
- Co to ma wspólnego z... - Nie poganiaj mnie.
Chodzi o to, że Dot...
Powiedziała mi coś. Uważa...
Uważa, że jesteś milutki.
Doprawdy?
Z ręką na sercu. Ja mógłbym powiedzieć to samo o Ed.
- O czym ty mówisz, Glen? - O czym mówię?
Mówię o seksie. O czym mówię?
Mówię o l'amour. Mówię, że ja i Dot lubimy to robić z innymi.
Seks z innymi partnerami. Mówię o zamianie żon.
Mówię o tym, co nazywa się "otwartym małżeństwem"...
Trzymaj swoje łapy z dala od mojej żony.
Próbowałem ci tylko pomóc! Jesteś szalony!
- Jesteś szalony, stary! - Trzymaj swoje cholerne łapy przy sobie!
Jesteś szalony! Szkoda mi ciebie!
Spotykamy w końcu porządnych ludzi, a ty łamiesz mu nos. To nie jest śmieszne.
- Jego dzieci się śmiały. - Cóż, to tylko dzieci.
Jesteś dorosłym mężczyzną z obowiązkami. Co cię napadło?
- Sprowokował mnie. - W jaki sposób?
- Nieważne. - Ależ, Hi, on jest twoim przełożonym.
Wyleje cię teraz z roboty.
- Pewnie tak. - l co się teraz z nami stanie?
W jakim położeniu to stawia naszą rodzinę?
- To dowodzi, że twój mąż to prawdziwy mężczyzna. - To nie jest odpowiedź.
- Skarbie, to jedyna odpowiedź. - To nie jest odpowiedź.
Twój mąż to prawdziwy mężczyzna.
Skończyły się nam pieluszki.
Zaraz wracam.
KRÓTKl POSTÓJ
Nie odpinaj pasów.
JEDWABNE RAJSTOPY
Budź się, synu.
Biorę te pieluszki i całą gotówkę z kasy.
"Nie, nie, nie złapiesz mnie", powiedział prosiaczek.
Spójrz na to. Spójrz na niego.
"Więc będę..."
"Więc będę dmuchał i chuchał, aż zdmuchnę twój domek".
A to sukinsyn.
A to sukinsyn!
- Ty sukinsynu! - Pośpiesz się. Moja żona się wścieka.
Ty sukinsynu!
No, szybciej!
Skarbie?
A to sukinsyn.
Trzymaj się, Nathan. Jedziemy po tatusia.
Synu, masz na głowie rajstopy.
Jedź, tylko szybko, dobrze?
Zaczekaj. To moja żona.
Skarbie! Uważaj na dzieciaka!
Trzymaj się, Nathan. Pojedziemy na skróty.
Mogę się już zatrzymać?
Dziękuję.
To prywatna posesja, synu.
Wyjdź na zewnątrz i oddaj się w ręce oficera Steensmana i oficera Scotta.
Sukinsyn!
PODWÓJNE PUNKTY
Dziękuję, skarbie, ale nie musiałaś tego robić.
Sukinsyn! A gdyby mnie i dziecko zgarnęła policja?
- Skręć w lewo. - Byłby współwinny rabunku z broniąw ręku.
- Ależ skąd, broń nie była naładowana. - Ładne życie rodzinne dla dziecka.
- Miałeś mu być przykładem. - Przykładem czego?
Nigdy nie byłem typem bankiera. Skręć w prawo.
- Mamy dziecko! To wszystko zmienia! - Junior akceptuje mnie, jakim jestem.
Ty lepiej też zacznij. Wiesz, skarbie: jesteśmy oboje w porządku.
- Taka jest prawda. - Wiem, ale, skarbie...
Widzisz, pochodzę z długiej linii osadników.
To tutaj. Skręć tutaj. Z linii osadników i ludzi natury.
Nie mam zamiaru tak żyć, Hi. To nie jest życie rodzinne.
No cóż, to nie jest też prawdziwa rodzina.
Wy dwaj opuszczacie ten dom. Nie mam nic przeciwko wam, ale władze was ścigają.
l według mnie wywieracie na to domostwo zły wpływ.
Cóż, proszę pani...
Nie mieliśmy zamiaru wywierać na nikogo wpływu.
A jeżeli tak się stało, to przykro nam.
Jadę jutro załatwić szczepienie. Kiedy wrócę, ma was tu nie być.
Szczepienie przeciwko błonicy i tężcowi?
Bardzo mi przykro, chłopaki, ale jak Ed się wścieknie,
no wiecie, wbije sobie coś do głowy...
Nie ma za co przepraszać, H.l.
Dobrze wiemy, o co tu chodzi.
Tak. Wygląda na to, że żonka chce, abyśmy się wynieśli.
Wybacz mi to, co powiem,
- ale mam uczucie, że coś tu nie gra. - Edwina jest zwykle jak do rany przyłóż.
Nie zdziwiłbym się również zbytnio,
gdyby źródłem tych małżeńskich scysji nie była forsa.
Prawdę mówiąc, straciłem dziś pracę.
Hi, jesteś młody i zdrowy. Po co ci praca?
Nie chcę cię tu krytykować.
Jak wiesz, Evelle i ja nie chodzimy nigdzie bez powodu.
A oto jesteśmy w twoim małym domostwie.
- Zapraszamy cię na mały napadzik. - Bank, H.l.
Przestańcie!
Wiem, że wolisz przydrożne sklepy, ale, do cholery, H.l.,
życie nie kończy się na obrabianiu sklepów spożywczych.
To tak jak mówi dr Schwartz, trzeba mieć jakieś ambicje.
Oglądaliśmy wiadomości. Ktoś porwał jedno z dzieci Arizonów.
- Na miłość boską. - Ktoś tam myśli dużymi kategoriami.
A ty siedzisz na tyłku bawiąc się w dom z... nie zrozum mnie źle,
z równą kobietą, ale z kobietą, która szuka typu gryzipiórka.
- Nie wydaje mi się, że to twój... - Chwileczkę, H.l. Spójrz na to.
Tak wygląda Eldorado.
Miejscowi nazywają go Bankiem Farmerów i Mechaników z La Grange.
Wygląda na bank wieśniaków... Prawdę mówiąc, to jest bank wieśniaków.
Ale w ostatni piątek każdego kwartału jest tam więcej forsy niż pszczół w ulu.
- Zgadnij, co jutro za dzień. - Wtedy wszystkie wieśniaki przychodzą
zrealizować swoje subwencje na farmę.
- lnformacja z pierwszej ręki, Hi. - Dostałem jąw kiciu
od Lawrence'a Spiveya, podsekretarza ds. rolnictwa rządu Dicka Nixona.
Siedzi za wymuszanie seksu od policjantki.
Zwykle nie zadajemy się z tego typu osobami, ale...
próbował zaliczyć parę punktów u chłopaków.
Chłopaki, ja nie mogę.
Hi, potrzebny nam ktoś ze spluwą do pilnowania wieśniaków,
kiedy my będziemy kraść forsę.
Rozumiesz, H.l? Jak to się powiedzie, to będzie początek rozróby
na dużą skalę. Skończymy, jak zapewnimy sobie emeryturę... albo jak nas złapią.
Tak czy siak, jesteśmy ustawieni na życie.
Chłopaki, to kusząca oferta, ale...
sugerujecie, abym tak po prostu zostawił Ed.
To by było czyste tchórzostwo, nieprawdaż?
Czyżby? Pomyśl nad tym, H.l.
Wydaje mi się, że siedząc tutaj nie na wiele jej się zdasz.
Poza tym to nie jest zgodne z twoją naturą.
Najdroższa Edwino,
teraz, kiedy ty i Nathan śpicie, moje serce rozdziera cierpienie.
Mam nadzieję, że oboje zrozumiecie i wybaczycie mi to, co muszę zrobić.
Kiedy będziecie czytać ten list, mnie tu już nie będzie.
Nigdy nie będę tym, kim byście chcieli, żebym był.
Mężem i ojcem, na jakiego ty i Nathan zasługujecie.
Może to moje wychowanie.
A może to dlatego, że z moimi genami jest coś nie tak.
Nie wiem.
OJClEC OFERUJE $25000 NAGRODY
Ale wydarzenia ostatnich dni dowiodły,
że brakuje mi siły charakteru, aby wychowywać dzieci,
tak jak przystało na odpowiedzialnego mężczyznę.
Przyznaję się do tego wszystkiego.
Będę was zawsze kochał - prawdziwie i mocno.
Ale obawiam się, że jeżeli zostanę, to ściągnę tylko kłopoty
na głowę twoją i Nathana Juniora.
Już teraz czuję zbliżającą się burzę.
Jeżeli odejdę, to miejmy nadzieję,
że ona odejdzie ze mną.
Nie mogę zwlekać.
Lepiej, abym odszedł, przysyłał pieniądze i pozwolił ci przeklinać me imię.
Kochający cię -
Herbert.
SUROWA ARlZONA
Panie Arizona, on tu wtargnął. Mam zawołać Duane'a?
Ależ nie. Po co budzić strażnika?
Ja się tym zajmę.
- Macie tu muchy. - Wątpię.
W tym pomieszczeniu jest klimatyzacja. Wszystkie okna są uszczelnione.
- Kim ty jesteś, do diabła? - Smalls. Leonard Smalls.
Przyjaciele mówią na mnie Lenny. Ale nie mam żadnych przyjaciół.
Przestań, bo zaraz wybuchnę płaczem.
Słuchaj, Leonard... jak chcesz jakieś meble czy kibel, to wróć do magazynu.
Nie jestem klientem. Tropię ludzi.
Czasami tropię też niemowlaki.
Słyszałem, że ty nie możesz jednego znaleźć.
- Co wiesz o tej sprawie? - To już mój interes.
Jestem tropicielem, a niektórzy twierdzą, że po części psem gończym.
Ale jak jakiś łobuz daje nogę z kicia nie płacąc kaucji, to wzywają mnie.
Proszę posłuchać...
Gliny, cały garnizon stanowy i federalni szukają mojego chłopca.
- Jak masz jakieś informacje... - Gliny nie znajdą twojego chłopca.
Glina nie znalazłby swojego tyłka, nawet gdyby miał na nim dzwonek.
Chcesz znaleźć banitę, to wzywasz mu równego.
Chcesz znaleźć kafejkę z pączkami, wtedy wzywasz gliny.
Smalls, po pierwsze, zdejmij te cholerne nogi z moich mebli.
Po drugie, jak wiadomo wyznaczyłem 25 patoli nagrody za znalezienie chłopca.
Zdołasz go znaleźć, nagroda jest twoja.
Poza tym, o czym tu rozmawiać?
O cenie. O uczciwej cenie.
Nie jest taka, jaką mi podajesz. Tyle wytrzyma rynek.
Prosta ekonomia.
Są ludzie - a ja ich znam - którzy zapłacą dużo więcej niż 25000
za zdrowego dzieciaka.
- O co ci chodzi? - Zaraz ci powiem.
Jako dziecię sam przyniosłem 30000 dolarów na czarnym rynku.
Dzisiaj to 1954 dolary.
Za 50 patoli wytropię go
i odszukam.
A ludziom, którzy go porwali... skopię tyłki.
Bez dodatkowej opłaty.
- A jak nie zapłacę? - l tak odzyskam chłopca.
A jak ty nie zapłacisz, to rynek zapłaci.
Wiesz, co ja myślę?
Jesteś złym człowiekiem.
Myślę, że to nic innego jak cholerny szantaż. Wymuszanie pieniędzy.
Myślę, że to ty porwałeś Nathana Juniora
i to tobie należałoby skopać tyłek.
Myślę, że zadzwonię od ręki po gliny...
Pobudka! Dzisiejszy dzień to początek reszty twojego życia.
A ty już je pieprzysz. Twoja żonka zaraz wróci z miasta.
- Gdzie dzieciak? - W sypialni, w swojej kołysce.
Smacznie sobie chrapie. Nic mu nie będzie.
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Wy dwaj macie się nie wychylać.
- Dzień dobry, Glen. - Nie będę wchodził, w porządku?
Zachowam dystans.
- Nie zapraszałem cię do środka, Glen. - Nawet się nie wysilaj.
- Po pierwsze, jesteś zwolniony. - Spodziewałem się tego, Glen.
Ale to nie jest powód, dla którego tu jestem. O, nie!
Siedzisz po uszy w gównie, przyjacielu.
- Może się tak uspokoisz? - Spróbuj mnie zmusić.
Pamiętasz tego malucha w twoim domu? Co? Wiem, jak ma naprawdę na imię!
- Możesz mówić ciszej, Glen? - Będę mówił tak głośno, jak chcę!
Nie ma na imię Hi Junior czy Ed Junior. Junior - tak. Ale Nathan Junior!
Trzymaj się ode mnie z daleka, McDunnough!
Tak. Wielki z ciebie ważniak, kiedy masz pod ręką coś, czym możesz gościa walnąć!
- Nie jestem żadnym ważniakiem. - Zgadza się.
A teraz jesteś na mojej łasce.
Jestem twoim najgorszym koszmarem. Miałem cię wydać za nagrodę,
ale Dot chce mieć coś do przytulania. Odtąd więc będziemy
nazywać dzieciaka Glen Junior!
Masz jeden dzień, żeby powiedzieć o tym Ed!
Dot przyjedzie po niego jutro rano.
Albo to, albo idziesz siedzieć.
Byłbym zapomniał.
Za parę dni dostaniesz rachunek od mojego lekarza. Lepiej go zapłać!
- Co się tu dzieje? - Robimy interesy.
Oddasz go po dobroci albo odbierzemy go siłą.
Słodki Boże!
DR SPOCK - NlEMOWLĘTA l DZlECl
l dobrze!
Wiem, że się martwisz, ale go odzyskamy. Nie ma co do tego dwóch zdań.
Tak będzie. Przyrzekam. l jeszcze jedno...
Odtąd będę lepszym człowiekiem. Tak będzie. To oficjalne.
Miałaś rację. Ślepiec by to widział.
Nie zrobią mu krzywdy. Porwali go tylko dla nagrody.
Zmieniłem się. Miałaś rację, ja byłem w błędzie.
Jesteśmy rodziną. Zacznę zachowywać się, jak przystało.
Więc chodźmy, skarbie. Odzyskamy Nathana Juniora!
Jazda samochodem to jest to.
- Zgadza się, partnerze. - Tak jest.
Tak sobie myślę, że sumując ten okup i forsę z banku,
ty i ja będziemy ustawieni do końca życia.
Gale...
Junior miał mały wypadek.
- Co takiego, partnerze? - No, coś mu się przydarzyło.
- Co ty mówisz? Wygląda w porządku. - Nie, widzisz, choć dalej jedziemy,
on postanowił sobie zrobić postój na kupkę.
No cóż, to naturalne.
- Gale? - Co tym razem, braciszku?
Uśmiechnął się do mnie.
Dzieciak się do mnie uśmiechnął.
Chodź tutaj, mały. Fajnie.
- Wiesz, jak to się zakłada? - Naokoło pupy i między nogami.
Kurczę, to wiem, stary. Nie wiem tylko, czy potrzebuję agrafki, czy zapinki.
Nie. Mają specjalne przylepce. Wszystko razem i łatwe w obsłudze.
Balony. Hej, czy po nadmuchaniu mają śmieszne kształty?
Nie, chyba że uważasz, że okrągłe są śmieszne.
Wezmę je.
No dobra...
A teraz połóż się na podłodze, stary.
Tak jest.
Dobra, masz policzyć do... 825
- i z powrotem do zera. - Dobrze.
Wrócę tu za pięć minut sprawdzić, czy nie oszukujesz.
- Pośpiesz się! - Wesoła z niego istotka,
- jak już się do kogoś przekona. - Nie wiem, do ilu ten stary umie liczyć.
Sześć, siedem,
osiem, dziewięć...
Mam tu jedzenie dla małego, chusteczki.
Pieluszki - jednorazowe. Mam też dla niego paczkę balonów.
- Czy mają śmieszne kształty? - Nie, są okrągłe.
Gdzie jest Junior?
- Jak to? Nie włożyłeś go do środka? - Nie, myślałem...
Gdzie go zostawiliśmy?
Nie!
801, 800...
Junior!
791... Mam to gdzieś!
790...
- 787... - Mały! Och, mały!
Mały! Mały!
Obiecaj, że go już nigdy nie zapomnimy, Gale.
- Obiecaj, że go nigdy nie oddamy. - Nie oddamy go, Evelle.
Jest teraz naszym małym Gale'em Juniorem.
Ed...
Zdaję sobie sprawę, że nie zdołam cię pocieszyć.
Ale coś ci powiem.
- Ból minie... - Nie chcę, aby minął.
- Skarbie... - Nie dbam dłużej o siebie.
Nie dbam już też o nas.
- Chcę tylko odzyskać Nathana Juniora. - Wiem.
Jak nie odzyskamy go całego i zdrowego, to nie chcę dalej żyć.
A nawet jak go odzyskamy, to nie chcę dalej żyć z tobą.
Chyba wciąż cię kocham, Hi.
Wiem, że tak jest.
Nawet cię za to nie winię.
Porwanie Juniora to było szaleństwo i to był mój pomysł.
- Cóż, ja sam ponoszę dużą... - Pozwól mi skończyć.
Od porwania Nathana przez twoich kolesi dużo myślałam i nie jestem z siebie dumna.
Nawet jeśli pani Arizona nie radziła sobie z tymi maluchami,
to ja przysięgałam na Konstytucję, że będę stać na straży prawa.
- Skarbie, rzuciłaś pracę jeszcze przed... - Nie o to chodzi, Hi.
Nie zasługujemy na Nathana Juniora więcej niż ci zbiegowie.
- Jeśli jestem tak nieodpowiedzialna i samolubna jak ty... - Nie jesteś zła.
Jeśli jestem taka jak ty, to co nam po sobie?
Ty i ja to coś nierzeczywistego.
PlERDZlEĆ
ZREFlNANSUJ SWÓJ KREDYT - BANK FARMERÓW l MECHANlKÓW
- Oto i on. - Tak.
No więc... do dzieła.
- Co zrobimy z Gale'em Juniorem? - Zostanie w samochodzie.
Zwariowałeś? A jak nas zabiją?
Miną godziny, zanim go ktoś znajdzie.
Dobra, wieśniaki, to napad!
Nie ruszać się! Wszyscy na ziemię!
To co mamy robić, młodzieńcze?
Chcesz, żebym się nie ruszał czy żebym padł na ziemię?
No bo jak mam stać bez ruchu, to nie mogę paść na ziemię,
a jak będę padał na ziemię, to będę w ruchu. Rozumiesz?
- Zamknij się! - W porządku.
- Wszyscy na ziemię! - Na razie możecie się ruszać.
- To znaczy, aż padną na ziemię. - Słyszeliście, tak?
Napełnisz to, partnerze? Musimy...
Cholera! Gdzie są kasjerzy?
Leżymy na ziemi, proszę pana.
Leżą na ziemi, jak im kazałeś, Gale.
Miałeś nie używać mojego imienia.
Nie możesz przynajmniej spróbować o tym pamiętać?
Nawet jeśli to twoja ksywa?
A, tak, tak. Moja ksywa.
Słyszycie? Używamy ksyw.
No dobra. Jesteśmy gotowi rozpocząć prawdziwy napad.
Pośpieszcie się, gówniane wieśniaki!
Dobra, wiecie, na czym to polega.
Ten rudy wieśniak będzie sprawdzał czas.
Nie ma sprawy.
Macie pozostać na ziemi przez 10 pełnych minut.
Może wrócimy po pięciu, aby sprawdzić. Kto wie.
Ci, których przyłapiemy na nogach wcześniej, będą tego żałować.
LA GRANGE 6,5 KM
Przez tego starego straciłem koncentrację. lnaczej poszłoby gładko.
Cholera, Gale. Dobrze nam poszło. Da się to ładnie podzielić na trzech.
Do cholery, nie zostawia się człowieka na drodze!
- Gdzie jest mały? - Gdzie jest mały?
A niech cię, H.l., mamy dosyć własnych problemów!
Nie wiem. Zostawiliśmy go chyba na dachu samochodu przed bankiem.
Pani McDunnough, bardzo się o niego martwię!
- Zaczekaj, H.l. - Martwię się o niego!
- Hi! - H.l.!
- Hi! - Pani McDunnough!
- Zabierzcie nas ze sobą! - Prosimy!
To także nasze dziecko!
- Co to jest? - Ty też go widzisz?
Oddawaj mi małego!
Masz mi oddać małego!
Oddawaj małego, ty świnio z piekła rodem!
Proszę się położyć na ziemi, panienko.
- Biegnij, skarbie. - Ale, Hi...
Po prostu biegnij.
Ja... Ja nie...
Przepraszam.
DR SPOCK - NlEMOWLĘTA l DZlECl
Co się tu dzieje, do diabła?
Odsuńcie się od łóżeczka!
Chodźmy.
Chwileczkę. Jeszcze z wami nie skończyłem.
Co wy tu robicie po ciemku?
- Jesteście z gangu Smallsa? - Co proszę?
Leonard Smalls. Duży facet. Jeździ na Harleyu.
Ubiera się jak gwiazda rocka.
Nie, proszę pana. Odebraliśmy mu małego.
- To długa historia. - Mam czas.
Widzi pan, kiedy chodzi o nagrodę, zwykle mówi się: "bez żadnych pytań".
- Doprawdy? - Tak.
Cóż...
W porządku, chłopcze.
Chyba należy ci się nagroda.
25000 dolarów.
Albo, jak chcesz jakieś meble do domu, to dostaniesz u mnie kredyt.
Prawdę mówiąc, tak bym nawet wolał - z przyczyn podatkowych.
Nie chcemy żadnej nagrody. Nie jesteśmy tu dla pieniędzy.
Tak też to możemy załatwić.
Mogę jedynie na niego chwilę popatrzeć?
Proszę bardzo.
Ale...
Możecie mi powiedzieć dokładnie, jak wy...
To wy go zabraliście, tak?
To nie był ten gość na motorze.
To ja go zabrałem. Moja żona nie miała z tym nic wspólnego.
- Wszedłem tu przez okno i... - Oboje to zrobiliśmy.
Nie chcieliśmy go skrzywdzić. Chciałam tylko zostać mamą.
Nie zrobiliśmy tego dla pieniędzy.
Pomyśleliśmy tylko, że mieliście za dużo dzieci jak na was dwoje.
Ale to ja popełniłem tu przestępstwo, więc jak pan chce wezwać władze...
Zamilknij, chłopcze. Nikt nie będzie wzywał władz, bo nic się nie stało.
- Dziękujemy panu. - Przestańcie już.
Chcę tylko wiedzieć, dlaczego to zrobiliście.
My...
nie możemy mieć własnego dziecka.
Posłuchajcie...
Jak nie możecie mieć dzieciaków, to musicie nieustannie próbować
i mieć nadzieję na postępy w medycynie, jak to było z Florence i ze mną.
Oddały nam z nawiązką.
Ale nawet jak wam się nie uda, to wciąż macie siebie.
To są życzliwe słowa, ale...
Moja żona i ja się rozstajemy.
Według niej jesteśmy oboje samolubni i niepraktyczni,
więc nie nadajemy się do życia razem.
Cóż, proszę pani, niewiele wiem, ale znam się na ludziach.
Oddaliście mi mojego chłopca, więc musicie mieć jakieś zalety.
Nie chciałbym, aby Florence mnie opuściła.
Bardzo ją... kocham.
Możecie wyjść tak jak tu weszliście.
A zanim popełnicie jakieś kolejne głupstwo, jak wzięcie rozwodu,
sugeruję, abyście trochę odczekali.
Przynajmniej jedną noc.
Tej nocy miałem sen.
Śniło mi się, że byłem lekki jak eter,
jak unoszący się w powietrzu duch, zaglądający w przyszłość.
Cienie ludzi, których znam, wkroczyły w mój sen.
Śniło mi się, że Gale and Evelle wrócili do więzienia. Pewnie to i dobrze.
Nie chcę się tu wywyższać i świetni z nich goście,
ale może nie byli jeszcze gotowi, aby powrócić do społeczeństwa.
A potem śniłem dalej - o przyszłości,
o bożonarodzeniowym poranku u Arizonów, gdzie Nathan Junior otwierał swój prezent
od życzliwej pary, która wolała pozostać anonimowa.
Parę lat później spotkałem Glena.
Jego niesamowite historie o mnie i Ed nie trafiały jakoś do glin.
Może przesadził z kawałami o Polaczkach.
Nie wiem.
Śniłem dalej
o tak odległej przyszłości, o jakiej jeszcze nie śniłem.
Obserwowałem z oddali rozwój Nathana Juniora,
byłem dumny z jego osiągnięć, tak jakby był moim synem.
Zastanawiałem się, czy o nas myśli,
mając nadzieję, że może poszerzyliśmy trochę jego horyzonty,
nawet jeżeli nie pamiętał, jak do tego doszło.
Aż do samego końca nie widziałem jednak
siebie i Ed.
Moja wizja stała się bardziej mglista,
bo działo się to wiele lat później.
Ale widziałem parę staruszków, którą odwiedzały ich dzieci
i wszystkie ich wnuki.
Ta para staruszków była normalna, tak jak ich dzieci i wnuki.
Tato...
No i nie wiem.
Sami powiedzcie.
Ten cały sen.
Czy to były pobożne życzenia?
Czy może widziałem przyszłość, do czego wiem, że jestem zdolny?
Ale ja i Ed potrafimy być dobrzy.
I to wydawało mi się rzeczywiste.
Tak jakbyśmy to byli my.
I to było tak jakby...
cóż... w naszym domu.
Jeśli nie w Arizonie, to gdzieś niedaleko,
gdzie wszyscy rodzice są silni, mądrzy i zdolni,
a ich dzieci szczęśliwe i kochane.
Sam nie wiem.
Może to było w Utah.
SubRip: HighCode
POLlSH